16.5.10

De Gedoogde Groepsverkrachting

De Belgische justitie is verre van doeltreffend om recht en rechtvaardigheid te beheren. In haar puriteins streven om te oordelen naar de letter van de wet, stelt zij - op de regelmaat van een klok- klaarblijkelijke misdadigers in vrijheid. Of de talrijke procedurefouten en verstreken verjaringstermijnen al dan niet ontstaan o.i.v. van politieke druk zij niet zonder belang. Of is er een goede reden om aan de verantwoordelijken voor een manke rechtsgang onvoldoende rekenschap te vragen?
Knoeiers worden geweerd, veroorzaakte schade vergoed en hersteld, een C4 ligt klaar. Terecht, maar niet zo binnen het Gerecht. Eens verworven blijft het ambt binnen het weledel hooggeacht gerechtsapparaat ongeveild. De knoeiers knoeien voort, met medeweten, onder goedkeuring, met medewerking, zelfs onder dwang van de wetgever, de vertegenwoordigers des volks, de uitgekozenen, de democratie, het volk, U.
U onderhavig aan de wet, aan de wetten van het Belgische volk, van het Land dat met zijn burgers een contract sloot, de Belgische Grondwet. Ooit geen vodje papier genoemd, verwerd het geroemde Handvest tot belangeloze schoteldoek. België kakt in eigen luiers, bezorgt belgofielen hun warm gevoel, hun geliefde stank van laf onrecht. Rechtmatigheid geschiedt voorbij de horizont.
Onder leiding van hun belgofiele voorzitterPatrick Dewael verhoonden traditionele Kamerzetelaars de ultieme redding van het Handvest van het volk. Een beroep doen op Turtelboom om de belgofiele wandaad vooralsnog te voorkomen is als vandaag te biechten gaan bij Vangheluwe.
Twaalf Nederlandstalige voorzitters van de rechtbanken proberen de te voorziene verkrachting van de grondwet te voorkomen. Maar preventie van onrecht is minder hun taak. Ghislain Londers hun baas bij het Hof van Cassatie fluit hen terug.
Kom zien, kom kijken, de massale groepsverkrachting mag beginnen! Hoe groot het gewalg, hoe dik de muur die het gepeupel van de wraak weerhoudt ? Gericht wordt op 13 juni 2010, gerecht is het oordeel als uiteindelijk de belgofilie ligt geveld .

Labels: , , , , ,

30.4.10

Traditionele Komedianten

De verenigde woordbrekers, lamzakken,lafaards en volksverraders hebben zich weer-al-eens bloot gegeven. Hun alles tartende verloochening werd in de media stil gehouden. De volksvertegenwoordigers van CD&V, SP.a en Open VLD spelen al jaren met de voeten van de Vlaamse kiezer.

BHV-resolutie N-VA krijgt nauwelijks steun Vlaamse partijen
Donderdag 29 April 2010 | 17 u. | powered by Belga (Belga) De Kamer heeft donderdagavond de vraag van N-VA verworpen om bij hoogdringendheid een resolutie te behandelen die de regering verzoekt de verkiezingen toch te organiseren met een gesplitste kieskring BHV. Vlaams Belang, N-VA en LDD steunden de vraag, de andere Vlaamse partijen onthielden zich en de Franstaligen stemden tegen.
Bij het begin van de zitting viel er geen onvertogen woord over het politiek suicidale dossier BHV. N-VA'er Ben Weyts wou met zijn resolutie de Vlaamse meerderheidspartijen bij de stemmingen uit hun tent lokken. Uiteindelijk zorgde ook dit debatje nauwelijks voor agitatie. Kamervoorzitter Patrick Dewael en de meerderheidspartijen hadden er ook voor gezorgd dat de zitting lang genoeg duurde om de discussie zeker niet meer aan bod te laten komen in de televisiejournaals. (FEM)

Vervloekt en verwenst zij dit graatloze tuig !

17.3.10

marxistisch omgetunede zombie

Uit welke krochten kruipen ze, de zombies waarvan onderaan sprake in ' VRT Mars '?
Kneden de dagloners der gesubsidieerde media vrije mensen tot kritiekloze volgelingen van hun broodheren? Het Vlaamse onderwijs is hun vooraf gegaan. Daar is het pleidooi voor de vorming van kritische geesten verloren. Ervaren leerkrachten even als vers gediplomeerden worden door hun Vlaamse overheid als peuters betutteld. Gerobotiseerde gelijkschakeling, administratieve onderwerping, spreken en handelen, doen en laten in functie van betwistbare eindtermen, ondermijnen de universele onderwijstaken.
Hier een kopie van zijn tekst, zoals te lezen op The Brussels Journal:
Het Vlaams onderwijs komt negatief in het nieuws.

Er is een schooltekort dat diverse vormen aanneemt.

In het grootstedelijk lager onderwijs ontstaat een absoluut onderaanbod. Daar vinden talrijke gezinnen, die niet aan de politiek-correcte voorkeuren beantwoorden, stomweg geen plaats meer voor hun kinderen.

In het middelbaar onderwijs ontstaat een specifiek tekort aan ‘goede’ scholen die beantwoorden aan de voorkeuren van de meeste gezinnen. Het resultaat van de staatsbemoeienis is hier dat men rijen kamperenden voor deze scholen ziet ontstaan. Ook leerlingen in de lagere afdeling van een school, die willen doorstromen naar de middelbare afdeling in dezelfde instelling, worden in de wachtrijen aangetroffen. Zelfs leraren die hun eigen kinderen willen inschrijven in de school waar ze zelf les geven, moeten in sommige gevallen de nacht doorbrengen op het voetpad.

Deze wachtrijen zijn een oostblokverschijnsel dat zijn oorsprong vindt in de socialistische staatsbemoeienis in de onderwijssector. De politieke kaste heeft aan de scholen, met de subsidiestok in de hand, een bureaucratisch inschrijvingsysteem opgedrongen dat het principe van de individuele vrije overeenkomst tussen school en gezin usurpeert. Dit systeem wordt opgedrongen in naam van een immorele en logisch onmogelijke doelstelling, namelijk de realisatie van ‘gelijke kansen’ voor alle kinderen.

De staat is er ook in geslaagd om een tekort aan schoolgebouwen te creëren. Vele schoolgebouwen zijn hopeloos verouderd. Op allerlei plaatsen wordt les gegeven in ‘tijdelijke’ barakken. Er is geen geld voor een ‘inhaalbeweging’.

Een lerarentekort dreigt. Momenteel doet dit fenomeen zich voor in Brussel, waar een aanzienlijk deel van de vacatures niet ingevuld raakt en heel wat leraren wegvluchten. Dezelfde mechanismen kunnen zich binnenkort ook in andere grootsteden voordoen. Naarmate het lesgeven hachelijker wordt, zullen meer leraren afhaken, en minder nieuwe leraren binnenstromen. Op dit domein ontstaan gemakkelijk zelfversterkende effecten: naarmate het lerarentekort toeneemt, wordt het lesgeven moeilijker voor diegenen die nog op post zijn, zodat deze laatsten een grotere neiging zullen vertonen om eveneens de kap over de haag te gooien.

Het lijkt weinig waarschijnlijk dat de heersende kaste in staat zal zijn om op termijn de glijdende ondergang van het schoolsysteem te beletten. Enerzijds worden in de grootsteden de problemen snel groter, om de bekende redenen die men niet mag uitspreken. Anderzijds is de staat een soort financiële zombie: voortstrompelend op automatische piloot, maar dood wegens bankroet. Het is hoog tijd om te focussen op een weinig uitgesproken waarheid.

Deze waarheid luidt dat het bestaande schoolsysteem slechts kan bestaan op basis van een massale concurrentievervalsing. Deze vertekening van de concurrentie geschiedt door het subsidiemechanisme. De staat berooft langs fiscale weg met geweld de burgers. Het ingepikte geld wordt gedeeltelijk gebruikt om dwangdiensten te produceren. Een dwangdienst is een dienst waarbij de ‘cliënt’ niet de vrijheid heeft om naar een concurrerende producent uit te kijken. Zo worden wij met geweld verplicht om de diensten te aanvaarden van de ‘sociale zekerheid’. De mogelijkheid om uit te kijken naar een alternatief verzekeringsstelsel is wettelijk verboden. Hetzelfde geldt voor het onderwijs. De fiscus pikt uw centen en op het vlak van onderwijs kunt u voor die centen enkel iets terugkrijgen, indien u bij het staatsgecontroleerd onderwijs in de wachtrij gaat staan.

In Vlaanderen bestaat, in tegenstelling tot Wallonië of Duitsland, een theoretische mogelijkheid om uit dit systeem te stappen in de zin, dat men ook thuisonderwijs of andere vormen van privé-onderwijs kan inrichten. De financiële kost is echter zeer hoog. De fiscus blijft het autonoom lerende gezin immers beroven om hiermee het staatsgecontroleerd onderwijs te betalen. Het autonoom lerende gezin wordt dus door de staat gedwongen om voort te betalen voor een ‘dienst’ die door dit gezin niet is gewenst. Ter verhoging van de dwang bestaan aanvullende kafka-regels. Indien bijvoorbeeld een jongere achttien jaar oud is geworden, blijft de staat toch het kindergeld uitbetalen, mits de betrokkene op een gesubsidieerde school is ingeschreven. Deze betaling loopt ook wanneer de betrokkene niet leert en geen enkel examen met succes aflegt. Een autonoom lerende achttienjarige krijgt daarentegen geen kindergeld, ook niet wanneer deze wél leert en dit bewijst door succesvol examens af te leggen en een diploma te behalen bij de centrale examencommissie. Voor de heersende kaste is immers niet het succesvol leren van belang, maar wel de onderwerping aan haar dwangdiensten.

De in bovenstaande paragraaf geschetste maffieuze stand van zaken wordt door de volledige politieke kaste gebillijkt, van het VB tot Groen!

Niettemin kan het anders. Een simpel alternatief is het volgende.

Men kan gezinnen die, alleen of in samenwerkingsverband, zelf onderwijs organiseren, het geroofde belastingsgeld teruggeven dat anders naar het schoolsysteem gaat. Voor een middelbare scholier bijvoorbeeld, gaat dat om zo’n zesduizend euro per jaar. Men kan aan die gezinnen een simpele voorwaarde opleggen: het geld wordt enkel gegeven nadat succesvol centrale examens zijn afgelegd. Dat is dus een boter-bij-de-vis criterium, waaraan de staatsgecontroleerde scholen niet moeten voldoen.

Deze regeling zou voor gezinnen die dit wensen, de mogelijk openen om voor vakken waar dit nodig is, een leraar in te huren. De jongeren hoeven niet meer door de ochtend- en avondspits, de kosten voor schoolgebouwen vallen weg, en goedbegaafde leerlingen kunnen hun diploma enkele jaren vroeger halen. Door het zelfstandig organiseren van de leeractiviteit wordt sociaal kapitaal geproduceerd. Leraren kunnen een vrij onderwijsaanbod creëren. Inspectie door de staat is overbodig.

De politieke kaste moet wel een aantal ‘bevoegdheden’ afgeven, die zij zich in de loop der jaren ten onrechte heeft toegeëigend.

Ten eerste moet zij ophouden om ‘gelijke kansen’ na te streven. De staat dient de burgers gelijk te behandelen, en moet ophouden met het opleggen van ongelijke behandeling met het oog op het creëren van ‘gelijke kansen’. Mensen hebben ongelijke talenten en worden geboren in ongelijke omstandigheden. ‘Gelijke kansen’ kunnen onmogelijk worden gerealiseerd en het is immoreel om dit doel na te streven. Momenteel geeft de heersende kaste bij de inschrijving in de scholen een voordeel aan diegenen die thuis geen Nederlands spreken. Dat betekent bijvoorbeeld dat immigranten die zich integreren en op het gebruik van het Nederlands overschakelen, worden benadeeld ten opzichte van immigranten die geen inspanning leveren en geen Nederlands leren. Mensen creëren door hun individuele inspanningen voortdurend onderlinge ongelijkheid, die ook resulteert in ongelijke kansen. Ouders die een meer dan gemiddelde inspanning leveren voor de opvoeding van hun kinderen, creëren daardoor inderdaad ongelijke kansen in het voordeel van hun kind, doch hieruit vloeit geenszins voort dat de staat dan moet interveniëren om de voortgebrachte ongelijkheid weer af te toppen. De doelstelling van de ‘gelijke kansen’ is totalitair en immoreel en is een politieke usurpatie van de moreel terechte doelstelling van de realisatie van ‘voldoende kansen’ die wél uit het natuurlijk recht van het menselijk individu voortvloeit.

Ten tweede dient de politieke kaste het idee op te geven, dat zij op één of andere manier de burgers moet opvoeden. De heersende kaste heeft zich tot doel gesteld om, ondermeer via het onderwijs, de samenleving om te vormen tot een kweekvijver voor zombies die haar gezag aanvaarden en normaal vinden. Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in de ‘eindtermen’ waarin men (in tegenstelling tot het klassieke schoolprogramma) ook allerhande doelstellingen heeft opgenomen die het morele innerlijk en de ‘attitudes’ van de mens betreffen. In een democratische samenleving is het ondenkbaar dat de staat probeert om bij de burgers bepaalde morele of maatschappelijke doelstellingen in te planten. Een democratische staat heeft te wachten op wat van buitenaf, vanuit het soevereine geestesleven van de individuen, aan nieuwe maatschappelijke impulsen en gezichtspunten wordt aangedragen. Anders gezegd: een democratische staat is – hoe vreemd dit ook moge klinken in politiek oren – een instrument in handen van soevereine burgers. Momenteel hebben we te maken met een losgeslagen particratische staat die probeert om, ondermeer via het onderwijs, het soort burgers te creëren dat aan die staat en de heersende kaste welgevallig is, en bijvoorbeeld bereid wordt gevonden om inderdaad dagenlang en zonder morren op een winters voetpad aan te schuiven voor de poort van een staatsgecontroleerde school.

Laat ons breken met deze waanzin. Laat ons de vrijheid van onderwijs invoeren en laat de staat en de politieke kaste maar eens aantonen dat zij onder vergelijkbare financiële voorwaarden de concurrentie aankunnen met authentiek vrij onderwijs, dat wordt ingericht en genoten door daadwerkelijk vrije burgers.

Labels: , ,

12.3.10

Marsrichting VRT.

Dit in politiek gedrenkte blog ligt nogal eens lang stil. In dit ons land zijn de dagelijkse te ontdekken flaters, onkunde, nalatigheid, bedrog al te talrijk. Bij de ondergang van de Titanic bekreunt men zich niet meer om het zoutgehalte van de erwtensoep. De sloten onraad laten zich niet omschrijven in een blogje. Hiervoor zouden bergen papier en uren uitzendtijd van doen zijn, ware het niet dat de kranten, radio en tv soms niets anders blijken dan een gesubsidieerd verlengstuk van de verdorven politiek. Het feitenrelaas wordt bijgekleurd en verkleurt louter in dienst van de te etableren natie, wars van waarheid, ten gerieve van het grote bedrog van de kleine man, en vrouw, uiteraard.

Neem het Vlaams Nationaal Zangfeest. Voor stemhebbende flaminganten haast een must, soms wat stoer en stroef, met de inzet van amateurs en professionals, van wat voor sommigen oubollig heet tot wat anderen gewaagd noemen. Het VNZ van 2010 was af, verzorgd, vlot, muzikale topbewerking, subtiele dansuitvoering. Het beste sinds jaren.

En wat hoort en ziet die smerige VRT ?
1. Op hun Journaal slechts gesjoemel op de Vrolijke Vrienden van Bob Davidse en boehgeroep op een 'hommage' aan Jacques Brel. M.a.w. de VRT op bezoek bij haar zoveelste boerenkermis, lollig en luidruchtig.
Natuurlijk werd de kort voordien overleden Bob Davidse, leraar,zanger,Vlaming er kort herdacht. En inderdaad, gezongen door Jacques Brel was 'Laat me niet alleen' het wijsje waarop een dansevocatie werd gebracht. Maar niet zonder er vooraf op te wijzen dat Brel het prototype was van een door België 'gedenaturaliseerde' Vlaming. Enige boehroepers hadden dit zeker niet meegekregen, in hun hoofden zinderde Brels racistische Les Flamendes en het smadelijke Les Flamingants nog na. Over de doden anders niets dan ... Jan Neckers in 't Pallieterkel nummer acht, 65ste jaargang .
2. Bij een later daarop volgende Phara kwam Piet Wittevrongel zijn overtuigend woord zeggen. Samen met zijn broer liet hij de vergane zeilboot van Jacques Brel dreggen en overbrengen naar Oostende, jammerlijk rot het wrak. Piet Wittevrongel leerde Brel kennen toen die ooit bij hem aanklopte om het zeiljacht op te bouwen. Overigens had de heer Wittewrongel, zichtbaar met reden, alleen goede woorden over voor zijn zingende zeiler. Als smerige VRT kan je het natuurlijk niet nalaten dit als aanleiding te misbruiken om het boehgeroep op het VNZ nog een te laten horen. Nog meer dan tijdens het Journaal werd het geluid van het boehgeroep versterkt, het geluid van het applaus werd nu haast volledig weggefilterd. Manipulatie tot en met! Zelf was ik ter plekke, met drie rijen boven mij een luide boehroeper en elders nog vele anderen, maar het applaus klonk mij even luid. Mijn oren dringend kuisen of weten wat voor een zakken bij de VRT aan de knoppen moeten draaien.

Neem de koningskwestie. De republikeinen van nu vielen in 1950 voor Leopold III haast in onmacht. De republikeinen van 1950 vervloekten Leopld III, zij verwerden tot de rode cohorte waarzonder het Belgische koningshuis op het schavot van de geschiedenis belandt.

Volgens het smerige VRT-nieuws van de dag is het 60 jaar geleden dat de Vlamingen zich in een referendum uitspraken voor de terugkeer van Leopold III, terwijl de Walen daar tegen waren. Omdat zelfs de stomste Liza hoort dat dit niet de honderdpercentige waarheid kan zijn, mag Marc Reynebeau de puntjes op de i komen zetten. Ik zou Heer Reynebeau nooit met smerige Reynebeau betitelen, zijn gedacht is niet steeds het mijne. Een objectief analist van historische feiten is hij echter minder dan een geschikt element, best bruikbaar als verlengstuk voor zoals eerder vermeld. Volgens de ingehuurde historicus, viel de keuze voor of tegen de terugkeer van Leopold III niet samen met het Vlaamse of Waalse deel van België. In de uitslag van het referendum ziet mijnheer een tweedeling tussen de landelijke en de stedelijke bevolking, tussen landelijk en industrieel België. Reynebeau is te slim om te liegen, hij heeft gelijk.
Voor de smerige VRT zou het echter dom zijn hem alles te laten vertellen. Leopold III was geliefd of gehaat. Boer of mijnwerker zijn speelde hierbij geen rol. De herinnering aan het eigen oorlogsverleden en dit van Leopold III kon een zinvolle keuze bepalen. Leopoldisten waren voor, het verzet van het laatste uur was tegen. Wat zwart was geweest of gemaakt, mocht wegens ontnomen burgerrechten niet deelnemen aan het referendum. Het JA! en NEE! bij het referendum werd ingegeven door de propaganda van de traditionele partijen. De kinderen van de Ja-plakkers gingen naar katholieke scholen. In Vlaanderen stond Neen voor de antichrist. In Vlaanderen en in ruraal Wallonië hadden communisten en socialisten weinig aanhangers, de bevolking was er grotendeels katholiek.
De nooit eerder geziene uitslag van het referendum, waarbij de keuze van de meerderheid door antidemocratisch wit en rood gezindsel te niet werd gedaan, zette een domper op nog enig geloof in een nieuw rechtvaardig België. De CVP- PSC zag Leopold III uiteindelijk liever gaan dan komen. Uit staatsraison of tsjevendom? Voor België maakt dit weinig verschil. Zestig jaar later kruipt CD&V statig voort in uitgedunde christendemocratische rangen, zwichtend voor de geringste afpersing van de geniepigste tegenstander, over de lijken van prijsgegeven idealen. Dat het democratisch gehalte van de sociaaldemocraten en andere verklede stalinisten sinds de gewelddadige ombuiging van het referendum omtrent Leopold III er iets op vooruit is gegaan zal de overtuiging wezen van elke marxistisch omgetunede zombie. Nu ja, dat mag Reynebeau niet verkondigen. En zo stappen we weer ter plaatse... bij de raddraaiers van de VRT. Halt !

Labels: , , , , , ,